این میز تلویزیون، ترکیبی هنرمندانه از سادگی مینیمال و گرمای چوب طبیعی است؛ گویی طراحیاش نه صرفاً برای نگهداری تلویزیون، بلکه برای هماهنگی با جریان زندگی روزمره انجام شده است.
در نگاه اول، بدنهی چوبی بافتدار در تضاد دلنشینی با درهای سفید مات قرار گرفته؛ تضادی که نه تند است و نه بیروح، بلکه آرامشبخش و معاصر است. پایههای مورب، اشارهای به طراحیهای دههی ۵۰ میلادی دارند؛ اما اجرا با خطوط صاف و بدون تزئینات اضافی، آن را بهکلی مدرن میکند.
ابعاد دقیق و حسابشدهی این میز – با طول ۱۸۰، عمق ۴۰ و ارتفاع ۴۵ سانتیمتر – آن را مناسب زندگی شهری کرده: نه آنقدر بزرگ که فضا را ببلعد، و نه آنقدر کوچک که کاراییاش زیر سؤال برود.
فضای خالی مرکزی برای قرار دادن دستگاههای دیجیتال یا وسایل تزئینی طراحی شده، در حالی که دربها و کشوهای مخفی، بهجای نمایش بینظم سیمها و وسایل، آرامش بصری فضا را حفظ میکنند. این میز، فقط یک پایه برای تلویزیون نیست؛ بیانیهای است از سلیقهی فردی در طراحی فضا.